In de avond van maandag 18 mei 2009 is ons lid Max de Leeuw overleden. Hij is 72 jaar geworden. Max was een van de oudste leden van onze club, niet alleen wat betreft leeftijd, maar ook wat betreft anciënniteit. Meer dan 26 jaar was hij Kiwanian in hart en nieren.  Binnen onze club viel hij vooral op door zijn onopvallendheid. Hij was op z’n best in een bescheiden, dienende rol op de achtergrond. En waar hij diende deed hij dat op een manier die niemand hem kon verbeteren, met oog voor detail, punctueel, zorgzaam, attent, goudeerlijk, en noem nog maar een aantal van dergelijke positieve eigenschappen.  Een rol als secretaris, penningmeester of lid van de kascommissie was op zijn lijf geschreven. Jarenlang vervulde hij die rollen binnen de fundraising commissie. En niet te vergeten de welzijnscommissie die hij jarenlang alleen vormde. In het begin van elke maand schreef hij de kaarten al uit voor de dames van de leden die in die maand hun verjaardag zouden vieren. Die kaarten lagen op datumvolgorde op een plankje in de hal van zijn appartement, zodat hij die alleen nog maar op de juiste tijd in de brievenbus behoefde te doen.  Tijdens het tennistoernooi en het golftoernooi verleende hij hand en span diensten. Jarenlang was hij samen met zijn vriend Wim Becker beheerder van de Kiwanisshop.

Max zocht op internet altijd naar filmpjes waarop iets hilarisch te zien was, of een prachtige mop. Die stuurde hij dan naar de leden waarvan hij wist dat die ook leuk vonden.  Wij zullen het allemaal moeten missen. Soms deed hij niet mee aan een activiteit, bijvoorbeeld het running dinner. Hij vond dat hij niet mee kon doen, omdat hij niets terug kon doen.  Het heeft jaren geduurd voordat wij hem zover hadden dat hij op de bewuste avond, dit jaar voor het eerst, zou aanschuiven aan de diverse tafels; en nu gaat dat niet meer. We zullen hem de volgende keer dus dubbel missen.

Met enige regelmaat stelde hij zijn leeftijd ter discussie. Hij vond dat hij te oud werd voor de club.  Hij moest er dan van overtuigd worden dat hij alleen stond in die opvatting, en gewoon zijn expertise en hulp moest blijven leveren.
Die discussie bleef dan weer een paar jaar uit, tot het moment dat iemand, onbewust, over ‘oudere leden’ sprak of er binnen de organisatie aandacht aan werd besteed. Dan werd hij weer onrustig en moest hij opnieuw overtuigd worden van zijn ongelijk.

Wanneer er een bijeenkomst was waar ook onze dames acte de présence gaven, werd Max door hen vrijwel allemaal innig geknuffeld.  Daar genoot hij zichtbaar van, en breed glimlachend zat hij er de rest van de bijeenkomst bij. Wij zullen Max met warmte en respect blijven gedenken.